Feestrede : hulde aan voorzitter Jules Anseeuw                  uitgesproken door Raf Fiems naar aanleiding van het 38-jarige voorzitterschap. WELKOM directies leerkrachten genomineerden van JJ – en ouders – en sympathisanten en vooral heet ik welkom: onze voorzitter Jules Anseeuw en zijn vrouw " Vijf snaren telt een banjo Vijf draden tekenen onze man." Als ik aan mr. Jules denk, dan zie ik vijf levensdraden. En die draden tintelen en pinkelen als de draden van het spinrag, nà een regenbui, in de zon. Ik wil kort die vijf snaren betokkelen die het leven van mr. Jules klank en kleur geven. De eerste snaar van zijn leven betreft – wat dacht u wel – de muziek zelf. U kent mr.Jules wel: muziek zit in zijn vezels niets kan die drang verjagen zingen, dat is zijn lang leven ook – zeker dàn - in bange dagen … Hoeveel mensen heeft mr. Jules met zijn muziek niet blij gemaakt ? Zeg vrienden, wilt ge u eens amuseren ’t kost bijna niets en ge ziet toch iets! Gij springt op ’t tramtje Brugge weg en were wat ziet ge dan ? Wel luister maar … En dan volgen in het liedje de kostelijkste banale dingen… Vorig jaar was het nog dat mr. Jules het bekende volksliedje over "den tram" van Leke naar Brugge compact op disque heeft gezet. Je mag je terecht afvragen of het mr. Jules is die het liedje populair maakte of omgekeerd. Mr. Jules dus op CD. Ik zou willen zeggen: mr. Jules is CD, ik bedoel: behoort tot het corps diplomatique van de volkscultuur. Ik overdrijf niet als ik zeg: mr. Jules is de aristocraat van het volkse lied. Het muzikale levensboek van mr. Jules telt zovéél bladzijden dat ik hier niet voluit mag beginnen bladeren. Ik zal het hier dan ook niet hebben over zijn engagement in het rijke fanfareleven van Koekelare. Ook niet over zijn onsterfelijke inzet voor en in het kerkkoor. Ik betokkel de tweede snaar van de banjo van mr. Jules. En die snaar zindert mee met de eerste snaar: zijn inzet voor de cultuur. Ook hier moet ik het bij één akkoord laten, want de tijd is heel beperkt. Ik zal het dus niet hebben over de respectabele inbreng van mr. Jules als lid en als voorzitter van de Culturele Raad van Koekelare. Noch over zijn inzet in de bibliotheekraad. Ook niet over zijn rol als speler en als voorzitter van de roem(be)ruchte toneelstudio De Gheldere." Noch over zijn nog altijd actieve inzet in de Gezinsbond. En dan zwijg ik helemaal over zijn werkelijk onverdroten energie voor "Ziekenzorg"! Als ik mij beperk tot het Davidsfonds, dan is dit al een hele liederenkrans vol. Men spreekt soms van de " staat van dienst " van iemand. Wel, die stààt er. Met de klemtoon op diènst. In 1950 werd Jules, als jonge onderwijzer, secretaris van het Davidsfonds van Koekelare. Tot in 1968. Vanaf 1969 was hij voorzitter. In 1978 kreeg hij, toen samen met Triphon Dereeper en wijlen Maurits Vanhegen een eresculptuur van het Davidsfonds Nationaal, dit n.a.v. het 50-jarig bestaan van onze afdeling. mr.Jules werd dus voorzitter in 1969. Tot op vandaag de dag!  38 jaar ! Voeg ik er hier stiekem aan toe dat mr.Jules geboren is in het jaar 1924. Dat hij dus 83 jaar wordt. Wat mr. Jules in zijn inzet voor het Davidsfonds altijd typeerde én sierde: dat de cultuur die hij naar Koekelare haalde volks moest zijn. Dit is: niet elitair. Dit is het wel: het moest veel mensen aanspreken. Het moest veel mensen bijeenbrengen. Het moest: samenhang creëren geen isolerend individualisme hartelijke emotie opwekken geen kunstmakerij van boven de hoofden onderwerpen die de mensen van raken in hun dagelijks bestaan, geen highbrow hoogvliegerij blikopeners, dat wel geen slaapverwekkers Geef toe, in de voorbije 20 jaar heeft elke vereniging in Vlaanderen, zeker op de culturele scène, het moeilijk gekregen. Dat het Davidsfonds als enige cultuurvereniging in Koekelare nog leeft, wat zeg ik, nog spitant en fris leeft, is voor een groot stuk precies te danken aan de volhardende inzet van onze voorzitter, mr. Jules. Derde snaar van de banjo. Wààr je ook komt: als je zegt dat je van Koekelare bent, dan kent men meteen drie fenomenen van Koekelare: de Fransmans de politieke strijd van weleer en meester Jules (met of zonder banjo). Zoals velen hem kennen: op die ronde fiets van hem meester Jules, met strakke schouders met wapperende Frimoutharen gezwind zwenkend naar links, dan rechts zuid- en noordomwaarts door ZIJN dorp. Eigenlijk vormt mr.Jules op zich een soort icoon van ons dorp. Iedereen kent hem van zijn woord van zijn lied van zijn zwaaiend gebaar van zijn koorzang ……………………….. Dat IS zijn derde snaar: ZIJN Koekelare, ZIJN dorp waar hij getogen is. ZIJN dorp waar hij dronken van is. Vierde snaar op zijn banjo, na zijn dorp: de CONTINENTEN ! In de eerste plaats ons West-Vlaamse continent. Je kunt geen dorp noemen of mr.Jules trad er op. Maar Jules maakt ook kennis met de echte grote continenten. Zo trad hij een tweetal jaar geleden nog op voor de Canadese televisie! Met zijn banjo, natuurlijk. Mr.Jules was er te gast door zijn dochter Veerle die in Canada woont. Ook Trui, de knappe studente en sociaalbewogen dochter heeft al gewoond in een Israëlische kibboets. Nu woont zij in Zuid- Amerika en is er werkzaam in projecten voor straatkinderen. Jullie acht kinderen zijn allen in het medische, sociale of artistieke continent werkzaam. Maar Jules en zijn vrouw hebben ook al – en dan bedoel ik dit op een totaal ander plan dan het geografische – de extreme grenzen, noem het maar de noordpolen van ons bestaan meegemaakt. Als je een muzikaal getalenteerde zoon na een ziekte moet helpen aanpassen in beroep en leven, Als je een geliefde dochter verliest na een zware ziektestrijd, dat zijn de pijnen die snijden doorheen alles wat je bent en hebt. Zijn dit de momenten in het leven waarop het misschien waar is dat je het zwarte verdriet wit kunt wassen door te huilen ? Die pijn is de onderkant van het ijs waar je zo vrolijk op schaatsen kunt. Zulk verdriet is de achterkant van de liefde… Zulke pijnen en verdriet ervaren, moèten verwerken, allicht in de kleinste intieme plekken van het bestaan, dat kan je hard maken. Maar jullie zochten geen medelijden op, maar trachtte er altijd "door te komen", het te "over-leven", er telkens toch nog het beste van te maken, samen: Jules en Paula, dat siert jullie beiden. De vijfde snaar is gespannen naast die vierde: Jules Anseeuw. Initialen : J / A Ja. Inderdaad, mr. Jules zegt altijd JA: ja tegen het leven ja tegen het engagement ja tegen cultuur in al zijn vormen ja tegen het Davidsfonds. En het is dit DF van Koekelare dat jou daarom vandaag hulde wil brengen. Jouw engagement was en is authentiek, het zit IN je. Het is het engagement dat zich tooit met het LINT van de banjo. En dat zingen en muziek maken / daarbij jouw levensadem zijn, dat is zo aanstekelijk waar. Het is een beetje zoals ik op een zonnewijzer las, ergens in een Frans dorpje aan de Loire. Zegt die zonnewijzer: Je ne te marquerai que l’heure des beaux jours Ik zal je alleen het uur van de mooie dagen tonen. Zo zou op de zonnewijzer van mr. Jules kunnen staan: Als jouw dagen vol zijn van verdriet zo hard, als noten niet te kraken ik zal ze zachter maken met mijn noten van muziek. Dit waren de vijf snaren van de banjo van mr.Jules. Maar! Zoals aan elk mooi verhaal is er een "maar". Wat is een banjo met zijn vijf snaren waard … zonder klankkast ?! Alleszins niet veel. Je kent die ronde klankkast van een banjo wel: een tamboerijnachtig kastje, dit wil zeggen een klankkast die met een vel bespannen is. Vandaar die eigen klare, klink-klare klank. Welnu, dit gespannen vel vangt biezonder gevoelig alle trillingen van de vijf snaren op. Vangt ze op. Trilt mee. Geeft volume en kracht. Zendt uit. Brengt alle trillingen samen tot een melodie. Tot een lied. Tot een levenslied. Mag ik de vergelijking maken en zeggen dat Paula, de echtgenote van mr.Jules, dit alles samen doet. Het klinkt wat lapidair, maar toch wil ik het zeggen: Paula, zonder jou was Jules …. zichzelf niet mogen blijven. De banjo is rond: vijf snaren, een klankkast en een lint. Toch wil ik nog één iets zeggen. Over de hals van de banjo. Die is elegant en sterk. Sierlijk en onplooibaar. De hals houdt alles samen: snaren, klankkast en lint. Voor en na: wat is dan toch die sierlijke kracht die van mr.Jules afstraalt ? Dat is zijn liefde. Wat zeg ik: zijn liefdeS ! Meester Jules is een minnaar. Je mag het vanmorgen allemaal horen: hij is een veelvuldig minnaar. Hij onderhoudt en verzorgt een ààntal innige relaties. En van geen van hen wil hij scheiden, ondanks zijn toch al gezegende leeftijd. Integendeel, hij verzorgt ze nog alle, hoewel niet tegelijk, maar toch. Ik noem ze onbeschaamd op, zijn geliefden: zijn banjo zijn koor zijn cultuurspirit zijn ziekenzorg zijn gezinsbond zijn vrouw en zijn acht kinderen en kleinkinderen meester Jules: en last but not least, al 38 jaar lang bent u haar voorzitter: het Davidsfonds! meester Jules proficiat en dank voor alles ! Wij wensen onze blijken van waardering voor onze voorzitter ook duidelijk te maken: allereerst wensen wij mr.Jules de medaille te geven die ons via het DF-Nationaal werd bezorgd door de Vlaamse regering ik citeer " VANWEGE VLAAMS MINISTER VAN CULTUUR BERT  ANCIAUX " °°°° Van het bestuur van DF-Koekelare schenken wij mr.Jules het prachtige boek dat een symbiose brengt van medische wetenschap, kunst en geschiedenis nl. het boek van prof Jan Dequeker : De kunstenaar en de dokter. Anders kijken naarschilderijen. een recente uitgave van het DF ingeschreven opdracht: Aan de heer Jules Anseeuw, sinds meer dan 56 jaar bestuurslid van het DF. Dit prachtig kijk- en leesboek, u aangeboden door het bestuur van uw afdeling Koekelare, laten wij graag voorafgaan door deze woorden van dank en waardering voor uw inzet. Leuven, februari 2007 Jeroen Sleurs ,  Peter Peene secretaris-generaal,   nationaal voorzitter °°°° Met evenveel overgave wensen wij jouw echtgenote in deze hulde te betrekken RUIKER BLOEMEN  
© DF-Koekelare 
Jules Anseeuw
FOTOSHOW FOTOSHOW
Feestrede : hulde aan voorzitter Jules Anseeuw                  uitgesproken door Raf Fiems naar aanleiding van het 38-jarige voorzitterschap. WELKOM directies leerkrachten genomineerden van JJ – en ouders – en sympathisanten en vooral heet ik welkom: onze voorzitter Jules Anseeuw en zijn vrouw " Vijf snaren telt een banjo Vijf draden tekenen onze man." Als ik aan mr. Jules denk, dan zie ik vijf levensdraden. En die draden tintelen en pinkelen als de draden van het spinrag, nà een regenbui, in de zon. Ik wil kort die vijf snaren betokkelen die het leven van mr. Jules klank en kleur geven. De eerste snaar van zijn leven betreft – wat dacht u wel – de muziek zelf. U kent mr.Jules wel: muziek zit in zijn vezels niets kan die drang verjagen zingen, dat is zijn lang leven ook – zeker dàn - in bange dagen … Hoeveel mensen heeft mr. Jules met zijn muziek niet blij gemaakt ? Zeg vrienden, wilt ge u eens amuseren ’t kost bijna niets en ge ziet toch iets! Gij springt op ’t tramtje Brugge weg en were wat ziet ge dan ? Wel luister maar … En dan volgen in het liedje de kostelijkste banale dingen… Vorig jaar was het nog dat mr. Jules het bekende volksliedje over "den tram" van Leke naar Brugge compact op disque heeft gezet. Je mag je terecht afvragen of het mr. Jules is die het liedje populair maakte of omgekeerd. Mr. Jules dus op CD. Ik zou willen zeggen: mr. Jules is CD, ik bedoel: behoort tot het corps diplomatique van de volkscultuur. Ik overdrijf niet als ik zeg: mr. Jules is de aristocraat van het volkse lied. Het muzikale levensboek van mr. Jules telt zovéél bladzijden dat ik hier niet voluit mag beginnen bladeren. Ik zal het hier dan ook niet hebben over zijn engagement in het rijke fanfareleven van Koekelare. Ook niet over zijn onsterfelijke inzet voor en in het kerkkoor. Ik betokkel de tweede snaar van de banjo van mr. Jules. En die snaar zindert mee met de eerste snaar: zijn inzet voor de cultuur. Ook hier moet ik het bij één akkoord laten, want de tijd is heel beperkt. Ik zal het dus niet hebben over de respectabele inbreng van mr. Jules als lid en als voorzitter van de Culturele Raad van Koekelare. Noch over zijn inzet in de bibliotheekraad. Ook niet over zijn rol als speler en als voorzitter van de roem(be)ruchte toneelstudio De Gheldere." Noch over zijn nog altijd actieve inzet in de Gezinsbond. En dan zwijg ik helemaal over zijn werkelijk onverdroten energie voor "Ziekenzorg"! Als ik mij beperk tot het Davidsfonds, dan is dit al een hele liederenkrans vol. Men spreekt soms van de " staat van dienst " van iemand. Wel, die stààt er. Met de klemtoon op diènst. In 1950 werd Jules, als jonge onderwijzer, secretaris van het Davidsfonds van Koekelare. Tot in 1968. Vanaf 1969 was hij voorzitter. In 1978 kreeg hij, toen samen met Triphon Dereeper en wijlen Maurits Vanhegen een eresculptuur van het Davidsfonds Nationaal, dit n.a.v. het 50-jarig bestaan van onze afdeling. mr.Jules werd dus voorzitter in 1969. Tot op vandaag de dag!  38 jaar ! Voeg ik er hier stiekem aan toe dat mr.Jules geboren is in het jaar 1924. Dat hij dus 83 jaar wordt. Wat mr. Jules in zijn inzet voor het Davidsfonds altijd typeerde én sierde: dat de cultuur die hij naar Koekelare haalde volks moest zijn. Dit is: niet elitair. Dit is het wel: het moest veel mensen aanspreken. Het moest veel mensen bijeenbrengen. Het moest: samenhang creëren geen isolerend individualisme hartelijke emotie opwekken geen kunstmakerij van boven de hoofden onderwerpen die de mensen van raken in hun dagelijks bestaan, geen highbrow hoogvliegerij blikopeners, dat wel geen slaapverwekkers Geef toe, in de voorbije 20 jaar heeft elke vereniging in Vlaanderen, zeker op de culturele scène, het moeilijk gekregen. Dat het Davidsfonds als enige cultuurvereniging in Koekelare nog leeft, wat zeg ik, nog spitant en fris leeft, is voor een groot stuk precies te danken aan de volhardende inzet van onze voorzitter, mr. Jules. Derde snaar van de banjo. Wààr je ook komt: als je zegt dat je van Koekelare bent, dan kent men meteen drie fenomenen van Koekelare: de Fransmans de politieke strijd van weleer en meester Jules (met of zonder banjo). Zoals velen hem kennen: op die ronde fiets van hem meester Jules, met strakke schouders met wapperende Frimoutharen gezwind zwenkend naar links, dan rechts zuid- en noordomwaarts door ZIJN dorp. Eigenlijk vormt mr.Jules op zich een soort icoon van ons dorp. Iedereen kent hem van zijn woord van zijn lied van zijn zwaaiend gebaar van zijn koorzang ……………………….. Dat IS zijn derde snaar: ZIJN Koekelare, ZIJN dorp waar hij getogen is. ZIJN dorp waar hij dronken van is. Vierde snaar op zijn banjo, na zijn dorp: de CONTINENTEN ! In de eerste plaats ons West-Vlaamse continent. Je kunt geen dorp noemen of mr.Jules trad er op. Maar Jules maakt ook kennis met de echte grote continenten. Zo trad hij een tweetal jaar geleden nog op voor de Canadese televisie! Met zijn banjo, natuurlijk. Mr.Jules was er te gast door zijn dochter Veerle die in Canada woont. Ook Trui, de knappe studente en sociaalbewogen dochter heeft al gewoond in een Israëlische kibboets. Nu woont zij in Zuid-Amerika en is er werkzaam in projecten voor straatkinderen. Jullie acht kinderen zijn allen in het medische, sociale of artistieke continent werkzaam. Maar Jules en zijn vrouw hebben ook al – en dan bedoel ik dit op een totaal ander plan dan het geografische – de extreme grenzen, noem het maar de noordpolen van ons bestaan meegemaakt. Als je een muzikaal getalenteerde zoon na een ziekte moet helpen aanpassen in beroep en leven, Als je een geliefde dochter verliest na een zware ziektestrijd, dat zijn de pijnen die snijden doorheen alles wat je bent en hebt. Zijn dit de momenten in het leven waarop het misschien waar is dat je het zwarte verdriet wit kunt wassen door te huilen ? Die pijn is de onderkant van het ijs waar je zo vrolijk op schaatsen kunt. Zulk verdriet is de achterkant van de liefde… Zulke pijnen en verdriet ervaren, moèten verwerken, allicht in de kleinste intieme plekken van het bestaan, dat kan je hard maken. Maar jullie zochten geen medelijden op, maar trachtte er altijd "door te komen", het te "over-leven", er telkens toch nog het beste van te maken, samen: Jules en Paula, dat siert jullie beiden. De vijfde snaar is gespannen naast die vierde: Jules Anseeuw. Initialen : J / A Ja. Inderdaad, mr. Jules zegt altijd JA: ja tegen het leven ja tegen het engagement ja tegen cultuur in al zijn vormen ja tegen het Davidsfonds. En het is dit DF van Koekelare dat jou daarom vandaag hulde wil brengen. Jouw engagement was en is authentiek, het zit IN je. Het is het engagement dat zich tooit met het LINT van de banjo. En dat zingen en muziek maken / daarbij jouw levensadem zijn, dat is zo aanstekelijk waar. Het is een beetje zoals ik op een zonnewijzer las, ergens in een Frans dorpje aan de Loire. Zegt die zonnewijzer: Je ne te marquerai que l’heure des beaux jours Ik zal je alleen het uur van de mooie dagen tonen. Zo zou op de zonnewijzer van mr. Jules kunnen staan: Als jouw dagen vol zijn van verdriet zo hard, als noten niet te kraken ik zal ze zachter maken met mijn noten van muziek. Dit waren de vijf snaren van de banjo van mr.Jules. Maar! Zoals aan elk mooi verhaal is er een "maar". Wat is een banjo met zijn vijf snaren waard … zonder klankkast ?! Alleszins niet veel. Je kent die ronde klankkast van een banjo wel: een tamboerijnachtig kastje, dit wil zeggen een klankkast die met een vel bespannen is. Vandaar die eigen klare, klink-klare klank. Welnu, dit gespannen vel vangt biezonder gevoelig alle trillingen van de vijf snaren op. Vangt ze op. Trilt mee. Geeft volume en kracht. Zendt uit. Brengt alle trillingen samen tot een melodie. Tot een lied. Tot een levenslied. Mag ik de vergelijking maken en zeggen dat Paula, de echtgenote van mr.Jules, dit alles samen doet. Het klinkt wat lapidair, maar toch wil ik het zeggen: Paula, zonder jou was Jules …. zichzelf niet mogen blijven. De banjo is rond: vijf snaren, een klankkast en een lint. Toch wil ik nog één iets zeggen. Over de hals van de banjo. Die is elegant en sterk. Sierlijk en onplooibaar. De hals houdt alles samen: snaren, klankkast en lint. Voor en na: wat is dan toch die sierlijke kracht die van mr.Jules afstraalt ? Dat is zijn liefde. Wat zeg ik: zijn liefdeS ! Meester Jules is een minnaar. Je mag het vanmorgen allemaal horen: hij is een veelvuldig minnaar. Hij onderhoudt en verzorgt een ààntal innige relaties. En van geen van hen wil hij scheiden, ondanks zijn toch al gezegende leeftijd. Integendeel, hij verzorgt ze nog alle, hoewel niet tegelijk, maar toch. Ik noem ze onbeschaamd op, zijn geliefden: zijn banjo zijn koor zijn cultuurspirit zijn ziekenzorg zijn gezinsbond zijn vrouw en zijn acht kinderen en kleinkinderen meester Jules: en last but not least, al 38 jaar lang bent u haar voorzitter: het Davidsfonds! meester Jules proficiat en dank voor alles ! Wij wensen onze blijken van waardering voor onze voorzitter ook duidelijk te maken: allereerst wensen wij mr.Jules de medaille te geven die ons via het DF-Nationaal werd bezorgd door de Vlaamse regering ik citeer " VANWEGE VLAAMS MINISTER VAN CULTUUR BERT  ANCIAUX " °°°° Van het bestuur van DF-Koekelare schenken wij mr.Jules het prachtige boek dat een symbiose brengt van medische wetenschap, kunst en geschiedenis nl. het boek van prof Jan Dequeker : De kunstenaar en de dokter. Anders kijken naarschilderijen. een recente uitgave van het DF ingeschreven opdracht: Aan de heer Jules Anseeuw, sinds meer dan 56 jaar bestuurslid van het DF. Dit prachtig kijk- en leesboek, u aangeboden door het bestuur van uw afdeling Koekelare, laten wij graag voorafgaan door deze woorden van dank en waardering voor uw inzet. Leuven, februari 2007 Jeroen Sleurs ,  Peter Peene secretaris-generaal,   nationaal voorzitter °°°° Met evenveel overgave wensen wij jouw echtgenote in deze hulde te betrekken RUIKER BLOEMEN  
© DF-Koekelare 
Jules Anseeuw
FOTOSHOW FOTOSHOW
Feestrede : hulde aan voorzitter Jules Anseeuw                  uitgesproken door Raf Fiems naar aanleiding van het 38-jarige voorzitterschap. WELKOM directies leerkrachten genomineerden van JJ – en ouders – en sympathisanten en vooral heet ik welkom: onze voorzitter Jules Anseeuw en zijn vrouw " Vijf snaren telt een banjo Vijf draden tekenen onze man." Als ik aan mr. Jules denk, dan zie ik vijf levensdraden. En die draden tintelen en pinkelen als de draden van het spinrag, nà een regenbui, in de zon. Ik wil kort die vijf snaren betokkelen die het leven van mr. Jules klank en kleur geven. De eerste snaar van zijn leven betreft – wat dacht u wel – de muziek zelf. U kent mr.Jules wel: muziek zit in zijn vezels niets kan die drang verjagen zingen, dat is zijn lang leven ook – zeker dàn - in bange dagen … Hoeveel mensen heeft mr. Jules met zijn muziek niet blij gemaakt ? Zeg vrienden, wilt ge u eens amuseren ’t kost bijna niets en ge ziet toch iets! Gij springt op ’t tramtje Brugge weg en were wat ziet ge dan ? Wel luister maar … En dan volgen in het liedje de kostelijkste banale dingen… Vorig jaar was het nog dat mr. Jules het bekende volksliedje over "den tram" van Leke naar Brugge compact op disque heeft gezet. Je mag je terecht afvragen of het mr. Jules is die het liedje populair maakte of omgekeerd. Mr. Jules dus op CD. Ik zou willen zeggen: mr. Jules is CD, ik bedoel: behoort tot het corps diplomatique van de volkscultuur. Ik overdrijf niet als ik zeg: mr. Jules is de aristocraat van het volkse lied. Het muzikale levensboek van mr. Jules telt zovéél bladzijden dat ik hier niet voluit mag beginnen bladeren. Ik zal het hier dan ook niet hebben over zijn engagement in het rijke fanfareleven van Koekelare. Ook niet over zijn onsterfelijke inzet voor en in het kerkkoor. Ik betokkel de tweede snaar van de banjo van mr. Jules. En die snaar zindert mee met de eerste snaar: zijn inzet voor de cultuur. Ook hier moet ik het bij één akkoord laten, want de tijd is heel beperkt. Ik zal het dus niet hebben over de respectabele inbreng van mr. Jules als lid en als voorzitter van de Culturele Raad van Koekelare. Noch over zijn inzet in de bibliotheekraad. Ook niet over zijn rol als speler en als voorzitter van de roem(be)ruchte toneelstudio De Gheldere." Noch over zijn nog altijd actieve inzet in de Gezinsbond. En dan zwijg ik helemaal over zijn werkelijk onverdroten energie voor "Ziekenzorg"! Als ik mij beperk tot het Davidsfonds, dan is dit al een hele liederenkrans vol. Men spreekt soms van de " staat van dienst " van iemand. Wel, die stààt er. Met de klemtoon op diènst. In 1950 werd Jules, als jonge onderwijzer, secretaris van het Davidsfonds van Koekelare. Tot in 1968. Vanaf 1969 was hij voorzitter. In 1978 kreeg hij, toen samen met Triphon Dereeper en wijlen Maurits Vanhegen een eresculptuur van het Davidsfonds Nationaal, dit n.a.v. het 50-jarig bestaan van onze afdeling. mr.Jules werd dus voorzitter in 1969. Tot op vandaag de dag!  38 jaar ! Voeg ik er hier stiekem aan toe dat mr.Jules geboren is in het jaar 1924. Dat hij dus 83 jaar wordt. Wat mr. Jules in zijn inzet voor het Davidsfonds altijd typeerde én sierde: dat de cultuur die hij naar Koekelare haalde volks moest zijn. Dit is: niet elitair. Dit is het wel: het moest veel mensen aanspreken. Het moest veel mensen bijeenbrengen. Het moest: samenhang creëren geen isolerend individualisme hartelijke emotie opwekken geen kunstmakerij van boven de hoofden onderwerpen die de mensen van raken in hun dagelijks bestaan, geen highbrow hoogvliegerij blikopeners, dat wel geen slaapverwekkers Geef toe, in de voorbije 20 jaar heeft elke vereniging in Vlaanderen, zeker op de culturele scène, het moeilijk gekregen. Dat het Davidsfonds als enige cultuurvereniging in Koekelare nog leeft, wat zeg ik, nog spitant en fris leeft, is voor een groot stuk precies te danken aan de volhardende inzet van onze voorzitter, mr. Jules. Derde snaar van de banjo. Wààr je ook komt: als je zegt dat je van Koekelare bent, dan kent men meteen drie fenomenen van Koekelare: de Fransmans de politieke strijd van weleer en meester Jules (met of zonder banjo). Zoals velen hem kennen: op die ronde fiets van hem meester Jules, met strakke schouders met wapperende Frimoutharen gezwind zwenkend naar links, dan rechts zuid- en noordomwaarts door ZIJN dorp. Eigenlijk vormt mr.Jules op zich een soort icoon van ons dorp. Iedereen kent hem van zijn woord van zijn lied van zijn zwaaiend gebaar van zijn koorzang ……………………….. Dat IS zijn derde snaar: ZIJN Koekelare, ZIJN dorp waar hij getogen is. ZIJN dorp waar hij dronken van is. Vierde snaar op zijn banjo, na zijn dorp: de CONTINENTEN ! In de eerste plaats ons West-Vlaamse continent. Je kunt geen dorp noemen of mr.Jules trad er op. Maar Jules maakt ook kennis met de echte grote continenten. Zo trad hij een tweetal jaar geleden nog op voor de Canadese televisie! Met zijn banjo, natuurlijk. Mr.Jules was er te gast door zijn dochter Veerle die in Canada woont. Ook Trui, de knappe studente en sociaalbewogen dochter heeft al gewoond in een Israëlische kibboets. Nu woont zij in Zuid-Amerika en is er werkzaam in projecten voor straatkinderen. Jullie acht kinderen zijn allen in het medische, sociale of artistieke continent werkzaam. Maar Jules en zijn vrouw hebben ook al – en dan bedoel ik dit op een totaal ander plan dan het geografische – de extreme grenzen, noem het maar de noordpolen van ons bestaan meegemaakt. Als je een muzikaal getalenteerde zoon na een ziekte moet helpen aanpassen in beroep en leven, Als je een geliefde dochter verliest na een zware ziektestrijd, dat zijn de pijnen die snijden doorheen alles wat je bent en hebt. Zijn dit de momenten in het leven waarop het misschien waar is dat je het zwarte verdriet wit kunt wassen door te huilen ? Die pijn is de onderkant van het ijs waar je zo vrolijk op schaatsen kunt. Zulk verdriet is de achterkant van de liefde… Zulke pijnen en verdriet ervaren, moèten verwerken, allicht in de kleinste intieme plekken van het bestaan, dat kan je hard maken. Maar jullie zochten geen medelijden op, maar trachtte er altijd "door te komen", het te "over-leven", er telkens toch nog het beste van te maken, samen: Jules en Paula, dat siert jullie beiden. De vijfde snaar is gespannen naast die vierde: Jules Anseeuw. Initialen : J / A Ja. Inderdaad, mr. Jules zegt altijd JA: ja tegen het leven ja tegen het engagement ja tegen cultuur in al zijn vormen ja tegen het Davidsfonds. En het is dit DF van Koekelare dat jou daarom vandaag hulde wil brengen. Jouw engagement was en is authentiek, het zit IN je. Het is het engagement dat zich tooit met het LINT van de banjo. En dat zingen en muziek maken / daarbij jouw levensadem zijn, dat is zo aanstekelijk waar. Het is een beetje zoals ik op een zonnewijzer las, ergens in een Frans dorpje aan de Loire. Zegt die zonnewijzer: Je ne te marquerai que l’heure des beaux jours Ik zal je alleen het uur van de mooie dagen tonen. Zo zou op de zonnewijzer van mr. Jules kunnen staan: Als jouw dagen vol zijn van verdriet zo hard, als noten niet te kraken ik zal ze zachter maken met mijn noten van muziek. Dit waren de vijf snaren van de banjo van mr.Jules. Maar! Zoals aan elk mooi verhaal is er een "maar". Wat is een banjo met zijn vijf snaren waard … zonder klankkast ?! Alleszins niet veel. Je kent die ronde klankkast van een banjo wel: een tamboerijnachtig kastje, dit wil zeggen een klankkast die met een vel bespannen is. Vandaar die eigen klare, klink-klare klank. Welnu, dit gespannen vel vangt biezonder gevoelig alle trillingen van de vijf snaren op. Vangt ze op. Trilt mee. Geeft volume en kracht. Zendt uit. Brengt alle trillingen samen tot een melodie. Tot een lied. Tot een levenslied. Mag ik de vergelijking maken en zeggen dat Paula, de echtgenote van mr.Jules, dit alles samen doet. Het klinkt wat lapidair, maar toch wil ik het zeggen: Paula, zonder jou was Jules …. zichzelf niet mogen blijven. De banjo is rond: vijf snaren, een klankkast en een lint. Toch wil ik nog één iets zeggen. Over de hals van de banjo. Die is elegant en sterk. Sierlijk en onplooibaar. De hals houdt alles samen: snaren, klankkast en lint. Voor en na: wat is dan toch die sierlijke kracht die van mr.Jules afstraalt ? Dat is zijn liefde. Wat zeg ik: zijn liefdeS ! Meester Jules is een minnaar. Je mag het vanmorgen allemaal horen: hij is een veelvuldig minnaar. Hij onderhoudt en verzorgt een ààntal innige relaties. En van geen van hen wil hij scheiden, ondanks zijn toch al gezegende leeftijd. Integendeel, hij verzorgt ze nog alle, hoewel niet tegelijk, maar toch. Ik noem ze onbeschaamd op, zijn geliefden: zijn banjo zijn koor zijn cultuurspirit zijn ziekenzorg zijn gezinsbond zijn vrouw en zijn acht kinderen en kleinkinderen meester Jules: en last but not least, al 38 jaar lang bent u haar voorzitter: het Davidsfonds! meester Jules proficiat en dank voor alles ! Wij wensen onze blijken van waardering voor onze voorzitter ook duidelijk te maken: allereerst wensen wij mr.Jules de medaille te geven die ons via het DF-Nationaal werd bezorgd door de Vlaamse regering ik citeer " VANWEGE VLAAMS MINISTER VAN CULTUUR BERT  ANCIAUX " °°°° Van het bestuur van DF-Koekelare schenken wij mr.Jules het prachtige boek dat een symbiose brengt van medische wetenschap, kunst en geschiedenis nl. het boek van prof Jan Dequeker : De kunstenaar en de dokter. Anders kijken naarschilderijen. een recente uitgave van het DF ingeschreven opdracht: Aan de heer Jules Anseeuw, sinds meer dan 56 jaar bestuurslid van het DF. Dit prachtig kijk- en leesboek, u aangeboden door het bestuur van uw afdeling Koekelare, laten wij graag voorafgaan door deze woorden van dank en waardering voor uw inzet. Leuven, februari 2007 Jeroen Sleurs ,  Peter Peene secretaris-generaal,   nationaal voorzitter °°°° Met evenveel overgave wensen wij jouw echtgenote in deze hulde te betrekken RUIKER BLOEMEN  
© DF-Koekelare 
Jules Anseeuw
FOTOSHOW FOTOSHOW